حکایت آدم فراخ دهان ما ، حکایت مردی است

که فکر می کند آخر هوش و ذکاوت است

که برای هر بحثی ، مثالی می آورد که در نظر خودش نادان ها را آگاه سازد

مثال بحث زندگی وی دایره ای صد و هشتاد درجه بود

که انسان آرام و بی دغدغه بر روی آن چرخ می زند

و هیچ کسی نبود به او بگوید ابله آن نیم دایره است و تو فقط نیمه ی پر لیوان را می بینی؟

مثال بحث کارش ،شعر سعدی بود که اینگوونه ادا کرد

بخور تا توانی ز بازوی خویش                  که جان دارد و جان شیرین خوش است

که ای کاش کسی بود که قضیه ی مرگ فردوسی قبل از سعدی را برای او اثبات می کرد

که اینگونه مصرع تو مصرع نیاورد و همه را سر در گم نسازد

و تن آن خدا بیامرز ها را در گور نلرزاند.

نمیشود از مثال بحث سوابق نوابغ گذشت،

که از درگیری تن به تن ابوریحان بیرونی برای کشف الکل و بابا طاهر

 برای گردآوری مثنوی معنوی شرح ها داد.

وباز هم ماست را در دهان همه ی کسانی که پای صحبت وی نشسته بودند ، ریختند

که هیچ کس نگوید مردک علنا زحمات چندین ساله ی رازی و مولوی را بر باد دادی

و شاید در دلشان عاجزانه از او خواستند که

اندکی سکوت کن و بیندیش.....

من مطمئنم کلاغ و لاک پشت میدونند چند سال عمر می کنند

اون از کلاغ که اینقدر دروغ می گه چون میدونه آنقدر وقت داره واسه توبه کردن

اگه می دونستند آدمیزاد چقدر حریصه و دست و پا می زنه واسه زیستن و زنده موندن

حتما نصف عمرشون رو به ما می بخشیدند.

اما آدم های خشن و شاید هم پوست کلفت

یا همون چنگیز خان و تیمور لنگ و آدلف هیتلر خودمون

نمی دونستند که یک چهارم عمر این حیوونا رو ندارند،

وگرنه آتیش به پا نمی کردند و چند سال بیشتر تو این دنیای وانفسا قدم می زدنند،

میشه گفت:  مقصر نبودند.

شاید نمی دونستند آخر جنگ ، مرگه!

مجبورشون کرد!

                                       به هر حال مرده و غرورش!

نمی دونم تا چه حد در مورد نجاری آمیرزا دست طلا شنیده اید؟

حتما از اسم وپسوند با مسمای ایشون متوجه شدید که دست طلاست!

دستش طلا نیست،چون پوست و گوشت بدن آدمی طلا نمی شود

اگر هم بود باید رنگش زرد طلایی بود و به نوبه ی خود مکافاتی داشت

 چون عیارش مشخص نبود

هر چند که به خودی خود ارزشمند است

اما اگر حتی الامکان۱ کیلو وزن داشت ،گرم و سوت اضافی را هم حساب نکنیم

یک شمش طلا می شد و ۲۳ میلیون ناقابل دستش را می گرفت و می توانست به زخمی بزند

به هر حال اینگونه نشد و باید از این توهمات واهی بیرون آمد

آمیرزا دست طلاست،چون کارش عین طلاست.

او از یک تخته ی بی ریخت و بدقواره کمدی می سازد که زبانزد خاص و عام است

اما چرا این کمدها به کمدهای آمیرزا دست طلا معروف شده اند؟

بدلیل اینکه سازنده ی آن مردی به نام آمیرزا دست طلاست

یعنی آمیرزا دست طلا نامی این کمدها را ساخته

 و چنانچه آمیرزا دست طلا این کمد ها را نمی ساخت

کس دیگری نبود به جای او بسازد

در ضمن اگر هم بود به خوبی او نمی ساخت

چون اگر بود و می ساخت آن کمد ها به نام کمد های آمیرزا دست طلا معروف نمی شد

پس معروفیت کمدهای آمیرزا دست طلا به خاطر اسم سازنده ی آن است.

مثل کلاه های حسین خون آشام

این حسین به دلیل رگه های عصبی ناجوری که در وجودش تالاپ تلوپ می کند

گاهی اوقات خودزنی میکند و خون خود را می مکد

به همین خاطراو را حسین خون آشام می گویند

این حسین کلاه دوز است

کلاه هایی درست میکند که انگشت حیرت را به خورد دندان های نیش می دهی

انواع و اقسام کلاه ها: لبه دار، بلکی، طاسوله، بافتنی ....

به هر حال کلاه های فرد اعلاء تقدیم حضور مبارکت میکند

به این خاطر به کلاه های حسین خون آشام معروف شدند

چون حسین خون آشام آنها را می دوخت

و اگر حسین خون آشام آنها را نمی دوخت با این نام معروف نمی شدند

پس حسین خون آشام نامی آنها را دوخته و کس دیگری به خوبی او نمی دوخته

چون اگر بود و می دوخت دیگر آن کلاه ها به نام حسین خون آشام معروف نمی شد

پس معروفیت کلاه های حسین خون آشام هم به خاطر اسم سازنده ی آن است

مثل ترقه های دست ساز شاپور خطر

                                              که دیگه بهتره از توضیح این یکی بگذرم

وقتی کلمه ی دوست گوشم رو دو لا میکنه و می پیچونه

اونقدر سرخ میشه که دوربین ذهنم روی بچه میر زوم میکنه

نمی گم با هم بزرگ شدیم ،ولی کوچیک بودیم با هم تیله بازی می کردیم

حالا هیکلی به هم زده ،واسه خودش یلی شده

کت و کوپال این هوا،تبر گردنش رو نمیزنه

نون و پنیر زرافه خورده ، شده علم یزید دراز

یه زمانی حال ندار بود خمیازه که می کشید میگفتم : ایشالله خیره!

اونم غش غش می خندید

حالا میگه:«از هر چه بگذریم،سخن دوست خوش تر است»

گفتم رفیق زین رو سفت بچسب ، سواری پیشکش و ارزونی خودت!

چشم حسود ازش دور،ادعاش سر تا سر کره ی زمین رو گز میکنه

اونم از نوع لوطی گریش

از قول استاد گفتم: «لوطی اونیه که چوب چپوقش نقره باشه،توتونش برگ گل،

اما نصف کُمش گرسنه باشه»

پس ادعات نشه که غرور میاره!

     اونم گفت:«امر به معروف ونهی از منکر کار حضرت فیله، نه تو : بچه تنبل!»

بر روی زبان که فاقد ارزش خارجی است

و مورد تعجب همگان واقع می شود

به گونه ای که چشمان مخاطبین خود را مانند آتش گردان مشتعل می کنند

و دهان آنها را هاج و واج باز نگه می دارد.

متاسفانه رایگان فروشان یا معادل این عبارت مفت گویان مطالب را کمی نشخوار نمی کنند

تا حتی الامکان بطور شاید و باید قابل هضم باشد.

حتی کشکول خود را به کار نمی اندازند

البته تا آنجا که تحقیقات نشان داده آنها در جمجمه ی استخوانی خود مغز ندارند

که از باقی مخلفات آن بهره مند باشند.

غالبا این افراد ،خود از این مسئله ی بغرنج لذت نمی برند

زیرا در دست پژوهشگران به صورت موش آزمایشگاهی در آمده اند

و همچنین اطرافیانشان آنها را ملامت می کنند.

زیرا مفت گویی را در اثر پر گویی میدانند.

اخیرا پژوهشگران دریافتند که اسید معده ی مفت گویان بسیار ترشح می شود

توصیه ی اکید به مفت گویان این است که حتی المقدور

«کم گوی ،گزیده گوی چون دُر»

 از این ایام روزگا ر، یه روزش یکی از آشناهای دوستم به پستم خورد

وقتی دیدمش بهش گفتم :شنیدم ماجرای زن گرفتنت کم شباهتی به آپولو هوا کردن نداشته

گفت:ای بچه تنبل! یه روزی اوقات شریفم مرغی بود،زبون باز کردم

به دوست ورفیق               آشنا و غریب

کاردار و بی کار           علاف وخیر خواه

اهل محل              کوچه ی بغل

خیابون اول             شهر به شهر

ماشالله که همه تو این کارا استادن به خدا

مادر و خواهر افتادن به جون من بی پدر

جل الخالق!!!

همه ی عروس ها قرص خورشید و ماه شب چهارده بودند

پنجه ی آفتاب به قوزک پاشون نمی رسید!

به ماه میگفتن: تو در نیا، ما در میایم!

دخترای مردم رو که پدر و مادرشون با چه دلخوشی بزرگشون کردن

واسه ی من لیست کردن و نرخ میذاشتن

درست مثل تبلیغات توی جراید و روزنامه ها

بالاخره یک نفر از توی این مسابقه ی حیاتی حیات من و خودش

مورد مقبول درگاه حق و حق الناس واقع شد وسربلند بیرون اومد

عزیز دل برادر چنان وارد میدون عشوه گری شد

که انگار صد سال توی َفشِن کار می کرد

به هر حال دل ما رو با همون حرکات موزون برد

قضیه علف و بزی بود که به دهنمون شیرین اومد و به دلمون نشست

بعدش گفت: بچه تنبل تو متوجه نیستی،موقعش که رسید

نه راه پس داری !

                                نه راه پیش!